16 mei 2014 – de dag die mijn leven veranderde

Vorig jaar op deze dag scheen de zon in de ochtend. Ondanks de pijn die ik had van het ongeluk op 10 maart ben ik met een cliënt naar een afspraak gegaan. Ik kon maar een half uur mee want ik moest daarna naar de fysiotherapeut.

Nooit had ik gedacht dat deze datum mijn leven volledig op zijn kop zou zetten. Nooit had ik gedacht dat ik nu een jaar later nog steeds bezig zou zijn met revalideren.

Vorig jaar op deze dag werd ik niet goed door de zon die fel door het glazen dak scheen. Ik was al onderweg naar buiten maar dat heb ik niet gehaald. Ik kreeg een epileptische aanval en toen ik weer bij kwam deed mijn linkerarm niets meer, kon ik niet meer lopen en voelde ik niets meer in mijn arm en beide benen en voeten.

Ik ben door de bhv naar het ziekenhuis gebracht waar ik ongeveer 9 dagen heb gelegen. Diagnose: functioneel neurologische stoornis met paraparese (verlamming) in beide benen. Geen reflexen meer, een scheef staartbeentje en nog meer pijn als dat ik had. Ik zou worden opgenomen in een revalidatie centrum en daar opnieuw leren lopen. Mijn linkerarm kwam na een dag of drie ziekenhuis weer terug. Ik dacht destijds dat dit ook wel met mijn benen zou gebeuren.

wat kiekjes in het ziekenhuis…

image

Over een maand, een jaar geleden ben ik met deze blog begonnen. Om van me af te schrijven. Beauty en make-up hielpen me om niet depressief te worden. Ik heb een aantal artikelen in de categorie up, close & personal geschreven over dit proces. Van de frustratie van het wachten op een opnamedatum tot de momenten in het revalidatie centrum, een paar keer heb ik vanuit het revalidatie centrum geschreven over hoe het ging en een aantal artikelen sinds ik weer thuis ben (volgens mij heb ik alles over gezet wat dat betreft van mijn oude domeinnaam naar deze nieuwe). Van juli 2014 tot en met de tweede week van oktober 2014 heb ik gewoond in revalidatie centrum Heliomare in Wijk aan Zee en momenteel ben ik nog bezig met mijn poliklinische revalidatie. Ik ga nog steeds 2 x per week naar het revalidatie centrum.

Er gaat binnenkort een einde aan komen (medio half juni a.s., dan ben ik er ook praktisch een jaar in behandeling geweest). Ik weet nog niet of ik daar over ga schrijven omdat dit best persoonlijk is (wat ik op mijn blog schrijf is maar een fractie van wat er allemaal gebeurt). Ik ga namelijk te weinig vooruit door een bepaalde stressfactor en die benoem ik liever niet op mijn blog. Dit heb ik eerder ook niet gedaan al zal het mij zeer zeker helpen als ik dat er allemaal uit zou kunnen gooien. Ook al heeft deze stressfactor weinig respect voor mij, ik ben niet een type die dit openbaar op het internet zal gooien. Mijn revalidatie zal dan hervatten als de stessfactor weg is of sterk is verminderd.

Ik ga te weinig vooruit en op deze manier wil het helaas niet. Ik zal dan in mijn eigen buurt de nodige fysiotherapie krijgen en gesprekken met de psycholoog en als de stress onder controle is dan kan ik verder met mijn revalidatie traject en kan ik nog een periode keihard knallen en hopen dat ik dan alles weer goed kan.

Ik voel nog steeds niets op mijn benen en voeten. En heb nog veel last van kijn rug. Ik krijg ook nog behoorlijk zware medicijnen tegen de pijn en de spasmes. Dag maakt het leven best lastig. Ook begrijpen veel mensen niet dat ik nog steeds ziek ben. De lepeltjestheorie is een prachtige uitleg. Die tip kreeg ik laatst en ook al heb ik geen lyme, de theorie is ook zeer goed toepasbaar op kijn ziektebeeld. Dat ik na het doen van een lichte boodschap 2 uur moet liggen, dat ik als ik zoals vanmiddag naar een festival ga (ik zal vooral zitten vrees ik), ik daarna twee dagen in bed lig, als ik een dagdeel revalidatie heb gehad ik daar drie dagdelen van moet bijkomen. Zo is het leven nu even. Ook zijn er veel en hele grote spierknopen ontdekt op mijn been spieren. Sommige zo groot als een vinger. Volgende week start de behandeling daarvan. Ik hoop dat het ook helpt om minder spasmes te krijgen.

Enfin. We zijn alweer een jaar verder. Het jaar is voorbij gevlogen. een bizar jaar. Dit jaar wordt nog niet mijn jaar maar volgend jaar, het jaar dat ik 30 wordt, hoop ik weer te kunnen leven. Ik heb leren genieten van kleine dingen, ik ben enorm blij met mijn blog en de lieve mensen die ik hierdoor heb leren kennen en heb ontmoet, ik haal er kracht uit. En dan natuurlijk ook mijn vriendinnen, familie en vrienden die voor me klaar stonden/klaar staan en ook weten wie je compleet laten vallen. Je leert ervan :-). Mijn leven zal anders worden als dat het was maar ik heb veel geleerd en dat pas ik allemaal toe en zal ik toe blijven passen. Ik zet mijzelf op nummer 1. Mijn gezondheid. Mijn leven. Mijn geluk. Mijn liefde. Mijn hond. En ik hoop dat dat mij brengt naar wat ik dolgraag zou willen in de toekomst.

Ik ga vanmiddag met drie vriendinnen naar het Fierce Fashion Festival van Modemusthaves. Het is maar 15 minuten met het OV van mijn appartement. Ik heb er zin in. Als ik te moe ben neem ik een taxi terug naar huis. Ik ga waarschijnlijk veel zitten en genieten van de muziek en ik hoop ook leuke items te kunnen scoren. Zondag zal ik mijn bed niet uitkomen. Maandagmiddag wel voor het revalidatie centrum. En dan heb ik gelukkig nog dinsdag en woensdag om ook bij te komen want dan hoef ik donderdag pas weer naar het revalidatie centrum. Hopelijk blijft mijn vriend zo lief met kopjes koffie en eten koken als de afgelopen weken en dan komt het vast helemaal goed.

En oh ja, er komen weinig beauty artikelen online… sorry daarvoor. Er zijn er twee in concept en ik heb ook al foto’s gemaakt voor nog twee andere. Ik doe er alleen best lang over om artikelen te schrijven… binnenkort weer beauty! I promise!

Iedereen een fijn weekend toegewenst!

XoXo Olivia
Life Must Be Fabulous

image

Related posts

10 Thoughts to “16 mei 2014 – de dag die mijn leven veranderde”

  1. Wat heftig.. Ik hoop dat het snel beter gaat! Veel beterschap 🙂

  2. Ik volg je nog niet zo lang, maar wat knap dat je al zo ver bent! Wat een kracht heb je om door te gaan en de dingen te doen die je leuk vind en vervolgens een paar dagen op bed liggen! In één woord ‘respect’! Ik hoop dat het snel bergopwaarts gaat met je! Good luck Girl!

  3. Tuurlijk je hebt de power dus dit gaat je lukken! Graag gedaan!

  4. Wat vreselijk dat dit je is overkomen. Ik heb echt super veel respect voor je doorzettingsvermogen! Sterkte!

  5. je bent echt een mooi meisje! beterscchap x

  6. wat heftig! ik heb respect voor je lieverd!

  7. heftig hoor en wat fijn dat je in het bloggen afleiding en stukje verwerking misschien hebt gevonden.

  8. Goed van je dat je je verhaal op je blog zet. Ik herken er heel veel in, ik heb een erfelijke longziekte en gebruik zuurstof. N.a.v jou verhaal heb ik besloten om voortaan mijn foto s voor de blog met zuurstof te doen . Je bent goed bezig!

Leave a Comment