Hoe gaat het nu in het leven?

gaat

Vandaag even een korte update over hoe het nu gaat in mijn leven. Nog niet zo best. Ik klim uit mijn dalletje en doe hard mijn best. Ik zou zo graag mijn revalidatie hervatten maar dit is helaas nog niet mogelijk. Ik kelder qua conditie steeds meer achteruit en dat vind ik erg vervelend. Mijn schouder gaat inmiddels weer iets beter maar mijn medicijnen zijn flink opgeschroefd. Ik zit met de Fentanyl omgerekend op ongeveer 230 mg morfine per dag en nog een flinke dosis spierverslappers. Blegh.

Drie a vier weken geleden brak ik mijn teen en dat voelde ik niet door mijn verlamming, waardoor ik er nog een dag op heb doorgelopen. Ik kwam erachter omdat ik ineens een flinke zwelling zag en hij blauw/zwart kleurde. Oeps! Inmiddels ziet het er weer wat beter uit. Afgelopen week heb ik weer een epileptische aanval gehad wat een enge ervaring was omdat ik er half bij was en ik geen controle had over niets in mijn lijf. Mijn lieve hondje heeft haar hele lijfje tussen mijn hoofd en het kussen waar ik half op lag te stikken gewurmd waardoor ik weer lucht kreeg. Ik was alleen dus er was niemand die mij op dat moment kon helpen. Gelukkig ben ik er zelf uitgekomen maar ik heb er wel drie dagen flink last van gehad. Duizeligheid, gedesoriënteerd en heel erg moe.

Ik heb besloten dat ik weer terug wil verhuizen naar de Veluwe, richting mijn familie. Als mijn revalidatie klaar is en ik niet meer verbonden ben met Amsterdam om de andere reden die ik niet op mijn blog bespreek. Ik heb mij ingeschreven daar voor een woning en nu spaar ik punten. Ik ben benieuwd of dat allemaal gaat lukken straks maar ik merk aan mezelf dat ik, omdat mijn carrière niet meer voorop staat nu ik ziek ben, de vele vrienden die ik sinds ik ziek ben heb verloren, ik liever bij mijn familie in de buurt woon. Het lijkt me heerlijk om weer spontaan aan te kunnen schuiven heen en weer zonder een reis van enkele uren af te leggen. En om mijn familie weer vaker te kunnen zien. Mijn vrienden in Amsterdam kan ik nog wel zien maar dan wat minder vaak, het is niet zo dat ik naar het buitenland wil verhuizen. De kleine kring die ik om mij heen heb begrijpt mijn beslissing gelukkig. En door onze verschillende dagschema’s lukt het nu soms ook wel eens een week of drie niet om af te spreken. Mijn vriendinnen werken overdag en kunnen vaak alleen in de avond afspreken. Op mijn beurt ben ik dan al moe van de dag en moet ik, wil ik afspreken, voorslapen in de middag.  Ik ben benieuwd of het gaat lukken straks in de toekomst weer terug te gaan naar de Veluwe. Gelukkig heb ik daar ook nog een aantal leuke meiden die enthousiast waren toen ik vertelde dat ik voornemens ben om terug te komen als de tijd dat toelaat.

Ik leef zoveel mogelijk met de dag. Leven en overleven. Ik doe gelukkig af en toe leuke dingen en heb ook weer leuke nieuwe mensen ontmoet. Ik vind het lastig om plannen te maken voor de toekomst omdat ik nog steeds niet weet waar ik aan toe ben. En dat vind ik moeilijk. Ik wil zo graag weer leven, echt leven. Soms hoop ik nog steeds dat ik snel wakker wordt uit deze boze nachtmerrie maar helaas is het de realiteit.

gaat

Mensen vragen me de laatste tijd vaak hoe ik mijn dag doorkom. Als ik geen therapie of controles heb sta ik doorgaans om 10:00 uur in de ochtend op. Ik wordt rustig wakker met een cappuccino en ik kijk meestal naar het journaal of naar Koffietijd. Daarna is het afhankelijk wat ik voor afspraken heb op een dag. Ik probeer in ieder geval dagelijks een wandeling te maken. En het liefst ook nog één met mijn hond. Als ik met een vriendin afspreek doen we iets rustigs zoals bijvoorbeeld een hapje eten of een kop koffie drinken en gezellig bijkletsen natuurlijk. Of ik doe een boodschap. Ik probeer het sporten weer op te pakken om aan mijn conditie te kunnen werken maar dat lukt nog niet zo goed omdat mijn lijf niet echt mee wil werken. Meestal ga ik rond de klok van vier koken, eten we rond 18:00 uur en dan ga ik douchen en om 19:15 uur lig ik meestal weer in bed. Daar vermaak ik mij nog even met een leuke serie, tv-programma of een film en rond 23:00 uur doe ik een slaapmeditatie en ga ik slapen. Als ik een dag een afspraak heb, dan heb ik die de dag ervoor en de dag erna niet. Dan ga ik hooguit een wandeling maken, de hond uitlaten of een lichte boodschap doen maar ik moet van afspraken eenmaal bijkomen. Door mijn schouderblessure zit ik weer regelmatig bij de huisarts. Nu ik weer een epilepsieaanval heb gehad heb ik de indruk dat mijn lijf aan geeft dat ik te snel en te veel wil. Ik luister dus goed en doe zo rustig aan als mogelijk. Dus ik doe nu wat het beste is voor MIJ. 🙂

Dit was in het kort even wat ik kwijt wilde.

XoXo Olivia

handtekening

Related posts

5 Thoughts to “Hoe gaat het nu in het leven?”

  1. shivatje

    Oliva eigenlijk niet zo een leuk berichtje dat ik lees hier. Maar als ik dan lees hoe sterk je bent en dat je lief hondje je toch geholpen heeft waar het kon dat is dan weer de mooie kant van het verhaal.
    Het is misschien een nachtmerrie maar als je sterk genoeg bent kom je eruit en zal je merken dat je dingen terug op kan pakken om van het leven te genieten.
    Al doe je dit nu ook maar op jouw manier en dat wil je ook anders zien het genieten.

    Aum Shanthi

    1. Precies… Werken er hard aan. Leven gaat sowieso niet vaak over rozen en ik maak er voor zover ik kan en daar invloed op heb… het beste van. Over het algemeen kijk ik zo positief mogelijk maar soms is dat even moeilijk en als er dan allerlei dingen achter elkaar erbij komen dan is het soms even teveel… Eerst mijn huis uit moeten omdat ik er niet meer kon wonen, vervolgens geen eigen huis meer hebben maar moeten logeren, een slijmbeursontsteking die niet weg wil gaan, teen breken enkel zwaar kneuzen en dan ook nog weer die epilepsie die ineens terug is van weggeweest.. Mwah.. dan is het wel even moeilijk. Maar ik vecht terug 😉 Thanks voor de opbeurende woorden en een fijn weekend! XoXo

      1. shivatje

        Olivia je moet blijven vechten, na slechte tijden komen er goede. En iedere dag dat jij je goed voelt is voor jezelf een beetje genieten op jouw manier.

        Aum Shanthi

  2. Wat een moeilijke tijd maak je door zeg! Ik hoop dat alles snel een beetje beter gaat.

    1. Thanks girly.. ik hoop het ook! Dank voor je lieve woorden! XoXo Olivia

Leave a Comment